PDA

Επιστροφή στο Forum : Αισχρολογία στα ρεμπέτικα τραγούδια



admin
10.01.2010, 13:18
Με την ευκαιρία της συζήτησης σε άλλο νήμα μου δημιουργήθηκε η απορία για το αν υπάρχουν ρεμπέτικοι στίχοι που περιέχουν αισχρολογίες και χυδαιολογίες. Ας μην μπερδεύουμε τη βωμολοχία με τις παραπάνω εκφράσεις. Έψαξα λίγο στον Πετρόπουλο για θέματα που θα μπορούσαν να είναι πηγές αισχρολογίας και βρήκα τα εξής δύο σημεία:
α) Ολίγα σεξουαλικά (σελ 32)
"Τα ρεμπέτικα είναι ηθικώτατα, άκρως αγνά, τραγούδια. Σε κανένα ρεμπέτικο, ποτέ δεν αναφέρεται ούτε μία λέξη σεξουαλικού περιεχομένου. Ακόμα και τα φιλιά στα ρεμπέτικα είναι λευκοί ασπασμοί. Τα σεξουαλικά στοιχεία δεν είναι λάσπη - είναι κι αυτά καθαρή ομορφιά. Όμως τίποτε το σεξουαλικό δεν περιέχεται στα ρεμπέτικα τραγούδια και αυτό είναι οριστική διαπίστωση."
β) Ύβρεις (σελ 27):
"Το νεοελληνικό υβρεολόγιο, ενισχυμένο απ' το τούρκικο είναι πλουσιότατο....Όλως αντιθέτως οι ρεμπέτες στα τραγούδια τους είναι αιδήμονες και συμμαζεμένοι. Σπάνια υπάρχουν βρισιές στα ρεμπέτικα, κι όταν υπάρχουν αφορούν συνήθως τους χωροφύλακες. Υπάρχουν όμως συχνά δηκτικά λόγια (άντε, ντούρου - ντούρου, στραβοκάνα και καμπούρω)..."

Η προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας υπήρχε στα ρεμπέτικα τραγούδια με κάποιον τρόπο;

neapoliotis
10.01.2010, 13:37
Ωραιο θεμα ανοιξες Admin.Πραγματικα ενδιαφερον!!!
Λιγα τραγουδια πραγματικα αναφερονται με συγκεκριμενες λεξεις ,που μπορει σημερα, να σοκαριζαν,μερικους πουριτανους ανθρωπους.Στις περισσότερες φορες υπαρχει μονο μια επιθετικη διαθεση εναντιον της Αρχης.
Εδω ενα παραδειγμα.

Χιώτικος μανές
Αν ήμουνα κι αν ήμουνα γύρος του φουστανιού σου
Θα έσκυβα να έβλεπα την τρύπα του μουνιού σου

fwJmwpu4r_I

Αντώνης
10.01.2010, 14:24
Η προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας υπήρχε στα ρεμπέτικα τραγούδια με κάποιον τρόπο;


Είμαι σίγουρος πως ΟΧΙ.
Δεν χρειάστηκαν ποτέ πατερίτσες, γιαυτό και είναι αθάνατα τραγούδια.
Στο Ρεμπέτικο κυριάρχησε πρωτίστως ο σεβασμός.
Τελικά ο Πετρόπουλος (που μαζί του μεγαλώσαμε, αν και το ξεχνάμε τώρα τελευταία και ενίοτε τον "αποστρεφόμαστε"- που θα έλεγε και ο Μάρκος) είπε ΚΑΙ μεγάλες αλήθειες.

BLEKOS
10.01.2010, 14:36
Τα μονα που εχω ακουσει κι εγω να "τα χωνουν" φατσα-φορα ειναι το παραπανω που παραθετει ο Neapoliotis και ο Σμυρνεικος μανες του Ψαμαθιανου επισης...που λεει κατι τετοιο
"ποτε δεν αποφασισα εγω να σε προσβαλλω
αναμεσα στα σκελια σου τον ψωλο μου να βαλω"

Κατα τα αλλα μονο υπονοουμενα,μα και παλι ελαφρα.Πιθανον να ειναι και θεμα λογοκρισιας το οτι δεν υπαρχουν τετοια τραγουδια,μπορει να μη φωνογραφηθηκαν ποτε η να υπαρχει κατι στα χερια καποιου συλλεκτη η να εχει καταστραφει.Περα απο αυτα μονο για κλασσικα διστιχα που νομιζω (σωστα?) οτι ειναι αρκετα νεοτερα,π.χ.......στο ησουνα ξυπολυτη το διστιχο με τη ριμα τρενα-παρθενα,παρισι-γαμησι.βολο-κωλο κ.ο.κ.

Μα απ'την αλλη δε μπορω να διανοηθω οτι δεν υπηρχαν τετοια τραγουδια...στις φυλακες δε μπορω να φανταστω οτι τετοια τραγουδια εξελειπαν παντελως

Αντώνης
10.01.2010, 14:49
Μα απ'την αλλη δε μπορω να διανοηθω οτι δεν υπηρχαν τετοια τραγουδια...στις φυλακες δε μπορω να φανταστω οτι τετοια τραγουδια εξελειπαν παντελως

Θα ανατρέξω και εγώ στον Πετρόπουλο (για μουρμούρικα της φυλακής):

"...κούνα μπέμπη τον κεφτέ σου,
να φχαριστηθει ο τζες σου..."
ή
"...νάχαμε μια μάντρα κώλοι,
να την πηδάμε όλοι..."

Ποτέ όμως στη δισκογραφία.
Και δεν πιστεύω πως ήταν θέμα λογοκρισίας.
Αυτολογοκρισίας και σεβασμού.

admin
10.01.2010, 14:54
Η λογική της "Αριστοφανικής" βωμολοχίας δε θα με ενοχλούσε ποτέ σε ένα τραγούδι. Φυσικά και η κοινωνία έχει βάλει το χεράκι της σε αυτό. Στην παρέα τραγουδάμε μερικές φορές κανά δύο τέτοια τραγούδια που κινούνται στα πλαίσια του Ψαμαθιανού, αλλά είναι 1-2 τραγούδια στα πολλά τραγούδια που λέμε τη βραδυά. Από την άλλη σε πολλά δημοτικά τραγούδια συναντάμε πολλές περισσότερες λέξεις και εκφράσεις όπως αυτή στον μανέ που έβαλε ο Neapoliotis. Μήπως η κουλτούρα των ρεμπετών στις πόλεις που ανδρώθηκε το ρεμπέτικο ήταν περισσότερο συντηρητική από αυτή στην ύπαιθρο;

lixouriotis
10.01.2010, 17:20
Admin,γνωρίζεις δημοτικά τραγούδια που να αναφέρουν βωμολοχίες;
Προσωπικά,πλην των αποκριάτικων τραγουδιών,δεν γνωρίζω κανένα δημοτικό-παραδοσιακό τραγούδι να αισχρολογεί!
Το αν οι ανθρωποι της υπαίθρου ήταν αισχρότεροι απο τους ρεμπέτες,αυτό εχει να κάνει και μόνο με τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά και και ακολούθως με τιςπαρέες που συναναστρέφεται.
Αρα σύμφωνα με τη λογική,οι ρεμπέτες πρέπει να ήταν αρκετά πιο αισχροί,και οπως εσυ λες 2 τραγούδια "πιπεράτα",αυτοί να λέγαν περισσότερα.
Και νομίζω οτι ο τίτλος του θέματος θα έπρεπε να ήταν "αισχρόλογα στη δισκογραφία του ρεμπέτικου".
Οσο για τα υπονοούμενα,ο καθένας μας μπορεί να βρεί ένα σωρό απο αυτά,αναλόγως πως αντιλαμβάνεται το κάθε τραγούδι και το νόημά του.

δημητρης-λαυριο
10.01.2010, 17:34
Η αποψη μου ειναι οτι δεν εχει να κανει η κουλτουρα των ρεμπετων αλλα οι (μεγαλες) πολεις και ο κοσμος που μενουν σ'αυτες.. Δηλαδη στην υπαιθρο υπηρχαν,υπαρχουν και θα υπαρχουν τα διαφορα πανηγυρια (ειτε μικρα,ειτε μεγαλα) οπου τα σεξουαλικα υπονοουμενα και οι βωμολοχιες συνηθως με τη λογικη του πειραγματος μπορουσαν να "σταθουν" επαξια σε καποιο προγραμμα χωρις να ξενιζουν τον κοσμο που ειχε μαθει απο παλαιοτερες γενιες να ακουει τετοιου ειδους τραγουδια χωρις να γνωριζει ο καθενας την απαρχη αυτων των τραγουδιων(που χανεται στα βαθη των αιωνων) και απλα τα δεχεται και τα υποστηριζει γιατι ετσι..εμαθε..!! π.χ. τα γνωστα αποκριατικα "γαμο(ω)τραγουδα" της Μακεδονιας,της Θρακης, η επισης τα τραγουδια που λεγονται ακομα στις γιορτες του Φαλλου στην ευρυτερη περιοχη του Τυρναβου και της Λαρισας και που ισως εχουν Διονυσσιακες ριζες.. Αντιθετα στις πολεις,οπου ουσιαστικα δεν υπαρχει καμμια παραδοση αλλα απομειναρια παραδοσεων απο διαφορετικους ως προς την καταγωγη ανθρωπους που ζουν και που με το περασμα του χρονου και την αλλαγη των γενεων ξεχασαν την οποια παραδοση η ακομα κι αν δεν ξεχασαν δεν μπορουν να την συντηρησουν περα απο το σπιτι τους αντε τη γειτονια τους σε σχεση με την υπαιθρο οπου τα πανηγυρια που λεγαμε νωριτερα την κρατανε ατοφια και την συνεχιζουν εκατονταδες χρονια μετα.. Το Ρεμπετικο τραγουδι λοιπον το οποιο γεννηθηκε και "μεγαλωσε" σε πολεις, δεν βρηκε ουτε τον χωρο αλλα ουτε και τα μεσα ωστε αν υπηρχαν τραγουδια υβριστικου περιοχομενου να μπορεσουν να ακουστουν. διοτι λογω λογοκρισιας ισως, δεν μπορουσαν να ηχογραφηθουν και να γινουν ευρεως γνωστα σε σχεση με την υπαιθρο οπου δεν υπηρχε τοσο η αναγκη της ηχογραφησης μια και ο κοσμος τα μαθαινε απο τις γιορτες και τα πανηγυρια..

admin
10.01.2010, 17:43
Φίλε και συν-οινοποιέ lixurioti (αλήθεια πως πήγαν τα κρασιά σου φέτος;) φαίνεται ότι δεν φάνηκε καθαρά αυτό που είχα στο μυαλό μου. Και φταίω εγώ φυσικά γι' αυτό. Παρόλο που ίσως να μην υπάρχει φανερή διαφορά μεταξύ αισχρολογίας και βωμολοχίας, εγώ τη διακρίνω. Θα έλεγα ότι η αισχρολογία διακρίνεται και για την προσβολή της ανθρώπινης υπόστασης ξεπερνώντας τα όρια της προσβολής της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Φαίνεται όμως από τη συζήτηση (όπως εξελίσσεται) ότι στα ρεμπέτικα τραγούδια και οι βωμολοχίες ήταν περιορισμένες. Δε χρειάζεται όμως απαραίτητα κάποιος να αισχρολογεί και ταυτόχρονα να βωμολοχεί. Μπορεί να προσβάλεις την ανθρώπινη αξιοπρέπεια με "μικρότερα" όπλα.

Τα αποκριάτικα τραγούδια ήταν δημοτικά τραγούδια. Σε αυτά περιέχονται βωμολοχίες αλλά δεν ξεπερνούν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια (άλλωστε μιλάει για με αληθινά στοιχεία για μία καθημερινή πράξη των ανθρώπων). Θα ελεγα ότι τα βρίσκω πολύ ερωτικά στον ξέφρενο Διονυσιακό παλμό της αποκριάς. Ένας πρόσθετος πόρος που μπορεί να τροφοδοτήσει τη συζήτηση με σχετικές πληροφορίες είναι και αυτό το άρθρο του Παπαδάκη:
http://archive.enet.gr/online/online_text/c=113,dt=23.08.2006,id=71696572

Ελένη
10.01.2010, 19:02
Σκωπτικά., ασεβή και άσεμνα στιχάκια συναντάμε στα δημοτικά μας τραγούδια.
Ίσως επειδή διαδόθηκαν περισσότερο με την προφορική παράδοση και δεν δισκογραφήθηκαν, για να περάσουν από έλεγχο, άρα και από λογοκρισία, ίσως και λόγω της υπερβολικά συντηρητικής κοινωνίας της εποχής , όπου οι άνθρωποι έβρισκαν ίσως διέξοδο στην αθυροστομία.
Για όποιον ενδιαφέρεται για περισσότερα στοιχεία, ας δει το βιβλίο της Μαρίας Μιχαήλ – Δέδε «Το άσεμνο, ανίερο, υβριστικό στο ελληνικό δημοτικό τραγούδι», έκδοση του 1991 ή το «Άσεμνα και βωμολοχικά λαογραφικά» του Μαν. Βαρβούνη, 2007.
Όπως και στα «Αποκριάτικα» της Δ. Σαμίου, το ένθετο, το συνοδευτικό, έχει πολύ ενδιαφέρον.

Στο ρεμπέτικο τραγούδι τα πράγματα είναι διαφορετικά, πιο «αγνά», πράγματι. Ίσως έπαιξε ρόλο και η λογοκρισία από την οποία περνούσαν τα τραγούδια για να δισκογραφηθούν.
Έτσι, το πιο τολμηρό τραγούδι στην ιστορία ήταν μάλλον «Η Βαρβάρα» του Τούντα, τραγούδι του ’36, το οποίο έφερε και την εγκαθίδρυση της Επιτροπής Λογοκρισίας , η οποία τυπικά τελείωσε μόλις το 1994 !!!
Αλλά, πέρα από το φόβο της λογοκρισίας, πιστεύω πως οι ρεμπέτες ήταν συγκρατημένοι στις εκφράσεις τους. Και στα τραγούδια δεν συναντάμε ούτε …νοούμενα ούτε υπονοούμενα… αλλά το ίδιο και στις βιογραφίες: ούτε εκεί παρεκτρέπονται φραστικά.
Μου έκανε εντύπωση που ο Μουφλουζέλης έλεγε στην αυτοβιογραφία του «Όταν η λήγουσα είναι μακρά» από το Φ. Μεσθεναίο, πως ο πατέρας του «ποτέ δεν είπε άσχημη κουβέντα από σεξουαλικής άποψης» , όπως και ο ίδιος δεν παρεκτράπη, όπως και ο Μάρκος και οι υπόλοιποι ούτε στους στίχους των τραγουδιών τους ούτε και στις βιογραφίες τους. Ακόμα και στις ζωντανές ηχογραφήσεις τραγουδιών τους που γίνονταν μπροστά σε μικρό, φιλικό, κοινό, δεν συναντάμε … παρεκτροπές φραστικές, μόνο πλακατζίδικα πειράγματα μεταξύ τους, όχι αθυροστομία και βωμολοχίες.

Πάντως η αθυροστομία και οι βωμολοχίες έχουν την ιστορία τους στον τόπο μας και την εξήγησή τους.
Από τις οργιαστικές τελετές της αρχαιότητας μέχρι τον Αριστοφάνη και μέχρι τα σκωπτικά δημοτικά μας τραγούδια ή κάποια ελάχιστα, όπως του Γιάγκου Ψαματιανού που διασώθηκαν ως τις μέρες μας και ως τη σύγχρονη επιθεώρηση και κωμωδία.

Αλλά, ειδικά στη σύγχρονη εποχή, η αδικαίωτη και σαχλή χρήση αισχρολογίας και προσβάλλει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και μειώνει αυτόν που την χρησιμοποιεί, ειδικά όπως γίνεται κατά κόρον και χωρίς προφανή αιτία.

voreioanatolikos
10.01.2010, 19:45
Στο ρεμπέτικο τραγούδι τα πράγματα είναι διαφορετικά, πιο «αγνά», πράγματι. Ίσως έπαιξε ρόλο και η λογοκρισία από την οποία περνούσαν τα τραγούδια για να δισκογραφηθούν.
Έτσι, το πιο τολμηρό τραγούδι στην ιστορία ήταν μάλλον «Η Βαρβάρα» του Τούντα, τραγούδι του ’36, το οποίο έφερε και την εγκαθίδρυση της Επιτροπής Λογοκρισίας , η οποία τυπικά τελείωσε μόλις το 1994 !!!
Αλλά, πέρα από το φόβο της λογοκρισίας, πιστεύω πως οι ρεμπέτες ήταν συγκρατημένοι στις εκφράσεις τους. Και στα τραγούδια δεν συναντάμε ούτε …νοούμενα ούτε υπονοούμενα… αλλά το ίδιο και στις βιογραφίες: ούτε εκεί παρεκτρέπονται φραστικά.


και γω αυτήν την εικόνα έχω, πως ότι τυχόν..πονηρό στα ρεμπέτικα τραγούδια, μπήκε με τρόπο αρκετά έξυπνο, με υποβόσκον νόημα και χιουμοριστική διάθεση.

Εξαιρούνται μερικά που διασώθηκαν με συγκεκριμένες βωμολοχίες, και τραγουδιώνται με δημώδη τρόπο μέχρι και σήμερα. (όπως τα στιχάκια που πολλές φορές ακούγονται στην παξιμαδοκλέφτρα, τα οποία όμως τα προσθέτουν οι παρέες, ή άλλα ανέκδοτα που ίσως βγήκαν πάνω στην πλάκα ή στη φυλακή. Ε, στην τελική εξαρτιόταν και από τον καθένα. Αλλά αν το πάρουμε σαν μέγεθος προς εξέταση, το ρεμπέτικο ήταν μετρημένο.

Εκτός από τη "Βαρβάρα" του Τούντα (που υπέστη και τόσες αλλαγές μπας και εκδοθεί, από "Μαρίκα η Δασκάλα", μέχρι "Μπενίτο"), θεωρείται παρομοίου ύφους το "Θα στο λύσω (το αίνιγμα)" του Παπάζογλου...

Διόνυσος
10.01.2010, 20:13
Στη συζήτηση που είχα με τον Σταύρο για το Νίκο Βραχνά έγραψε στο μήνυμα 39:


...
Ηταν επισης γνωστης αδεποτων πειραιωτικων κομματιων με προστυχα στιχακια και πονηρους στιχους που τα ειχε μαθει στην πιατσα,αυτα τα κομματια δεν τα επαιζε σχεδον ποτε και τα κραταγε για παρτη του ,μονο πολυ σπανια και αναλογως την παρεα.
...


Στη συνέχεια στο μήνυμα 40 αναφερόμενος σε παλιούς ρεμπέτες όπου είναι γνώστες αυτών των τραγουδιών είπε για την ανώνυμη παράδοση του Πειραιά γενικότερα.


...
Σαν ειδος παντως αν θες την γνωμη μου οι παλιοι που ξεραν πραγματα εχουν φυγει οποτε χαθηκε και το ειδος ,ο μονος που εχει μεινει και γνωριζει πολλα ειναι ο Μπαμπης Γκολες ο οποιος ομως δεν επιλεγει να τα δισκογραφησει αλλα ουτε και να τα συχνο παιζει.
...

Και λέει στο ίδιο ποστ


...
Μακαρι αν υπαρχουν καποιοι ακομα εστω και σε μεγαλη ηλικια να τρεξουν καποιοι και να τους καταγραψουν και αν υπαρχουν και αλλοι ας μας πληροφορησουν μεσα απο το φορουμ να τρεξουμε να τους γνωρισουμε
...


Τα τραγούδια αυτά υπάρχουν ακόμα έξω στον Πειραιά, όχι για πολύ ακόμα. Δυστυχώς δε μένω στην Αθήνα για να ασχοληθώ. Οσοι μπορούν να ασχοληθούν, να ένα θέμα για να τα παρουσιάσουν πιθανότατα για πρώτη φορά..

pelagia
10.01.2010, 21:19
" Δε με θελεις πια " = συνδημιουργια Ραφτοπουλου - Σεμση , ετος 1934 , τραγουδι Ρ. Εσκεναζυ

καπου στο ρεφραιν

δε θυμασαι τα παλια μας
τα λυσσαρικα φιλια μας
τα μεθυσια τα τρελλα μας , αχ ... κλπ.

μπαμπης καπουλας
11.01.2010, 00:07
Η Βαρβάρα του Π.Τουντα είναι ένα τραγούδι γεμάτο υπονοούμενα ,με τον Στελλακη Περπινιάδη. Η Βαρβάρα κάθε βράδυ στη Γλυφάδα ξενυχτάει
και ψαρεύει τα λαβράκια, κεφαλόπουλα, μαυράκια
Το καλάμι της στο χέρι, κι όλη νύχτα στο καρτέρι
περιμένει να τσιμπήσει το καλάμι να κουνήσει

Ένας κέφαλος βαρβάτος, όμορφος και κοτσονάτος
της Βαρβάρας το τσιμπάει, το καλάμι της κουνάει
Μα η Βαρβάρα δεν τα χάνει τον αγκίστρωσε τον πιάνει
τον κρατά στα δυο της χέρια και λιγώνεται στα γέλια

Κοίταξε μωρή Βαρβάρα, μη σου μείνει η λαχτάρα
τέτοιος κέφαλος με νύχι, δύσκολα να σου πετύχει
Βρε Βαρβάρα μη γλιστρήσει και στη θάλασσα βουτήξει
βάστα τον απ' το κεφάλι μη σου φύγει πίσω πάλι

Στο καλάθι της τον βάζει κι από την χαρά φωνάζει
έχω τέχνη έχω χάρη ν' αγκιστρώνω κάθε ψάρι
Για ένα κέφαλο θρεμμένο όλη νύχτα περιμένω
που θα 'ρθεί να μου τσιμπήσει το καλάμι να κουνήσει

Σημείωση: Το τραγούδι απαγορεύτηκε από το δικτατορικό καθεστώς του Μεταξά (1939), διότι θεωρήθηκε ότι περιελάμβανε υπονοούμενα για την κόρη του δικτάτορα. Επανακυκλοφόρησε στη συνέχεια με την ίδια μουσική αλλά με τον τίτλο Η Μαρίκα η δασκάλα και φυσικά με άλλους στ

nikosn
11.01.2010, 08:43
Και φυσικά το : Κυρ λοχαγέ κυρ λοχαγέ μας έσπασες τον αργιλέ, τον έσπασε η μανδύα σου, γ..ω την ....... σου.

Γρηγόρης
11.01.2010, 09:05
Σημείωση: Το τραγούδι απαγορεύτηκε από το δικτατορικό καθεστώς του Μεταξά (1939), διότι θεωρήθηκε ότι περιελάμβανε υπονοούμενα για την κόρη του δικτάτορα. Επανακυκλοφόρησε στη συνέχεια με την ίδια μουσική αλλά με τον τίτλο Η Μαρίκα η δασκάλα και φυσικά με άλλους στ

Παρά ταύτα δεν έπαψε να τραγουδιέται. Πρόσφατα φίλος συνταξιούχος δικηγόρος που γεννήθηκε το '45 και έμενε στα Αναφιώτικα, μου εδιηγείτο το ξύλο που έτρωγε από την μάνα του (Βαρβάρα) όταν σε ηλικία 10 ετών (το '55) τραγούδαγε την "Βαρβάρα", χωρίς φυσικά να καταλαβαίνει τα υπονοούμενα, επειδή την πείραζε το τραγούδι...

Σαμπαχ23
11.01.2010, 09:52
Κυκλοφορεί η εξής ανθολογία σκωπτικών τραγουδιών.....
"Αντρικά μουνάτα" του Γιώργου Μελίκη
Εκδόσεις: Προμηθευτής Χρηστάκης

billk
11.01.2010, 11:30
Υπάρχει ένα σκωπτικό τραγούδι του Στέλιου Κερομύτη που μιλάει για τον πόνο ενός σεξουαλικά παροπλισμένου γέρου. Το τραγούδι το άκουσα γύρω στο '85 στο σπίτι ενός φίλου από κασέτα με τον Κερομύτη. Πριν από λίγα χρόνια οι Νταλάρας-Χατζηδουλής το συμπεριέλαβαν στο δίσκο "Ασεβή Τροπάρια" με τον τίτλο ελεγείον.

Γεράματα, ρε φίλε μου
καθόμουν σε μιαν άκρη
και κοίταγα τον πούτσο μου
και μου 'φυγε ένα δάκρυ

Πούτσα μου πώς κατάντησες
εσύ σ'αυτό το χάλι
που όταν έβλεπες μουνί
γινόσουνα ατσάλι;

Εθέριεβες, εθύμωνες
γινόσουν άνω-κάτω
και γιάτρευες της κάθε μιας
το μούνο και τον πάτο

Πούτσα μου πώς κατάντησες
εσύ σ'αυτό το χάλι
που όταν έβλεπες μουνί
γινόσουνα ατσάλι;

Τώρα κρυμένος στο βρακί
δε μου ζητας παιχνίδια
κάθεσαι κι αναπάυεσαι
στα ένδοξα σου αρχίδια

Πούτσα μου πώς κατάντησες
εσύ σ'αυτό το χάλι
που όταν έβλεπες μουνί
γινόσουνα ατσάλι;

Πάντως πιστεύω πως τραγούδια σαν το παραπάνω και σαν του Ψαμαθιανού αποτελούν εξαίρεση στο σώμα του ρεμπέτικου- λαϊκού τραγουδιού. Ακόμα και σκωπτικά σαν τη "Βαρβάρα" του Τούντα και το "Νάνι Νάνι" του Κλουβάτου με τη Νίνου είναι είναι μεμονωμένα τραγούδια και δεν αποτελούν ταση του ρεμπέτικου τραγουδιού.

georgalasg
11.01.2010, 11:57
Δεν πολυκολλάει καθώς οι στίχοι δεν είναι προκλητικοί αλλα υπαρχει ( ή μαλλον υπήρχε καθώς δεν νομίζω να εχει ηχογραφηθεί και ελαχιστοι θα το ξερουν) ενα τραγουδι, χρονολογίας περίπου 1900-1910 απο επιθεώρηση που λεγόταν οι χήρες ή καπως έτσι...

Το τραγουδι το είχα ακούσει στη σκάλα των Μιλάνων και μάλλον εφυγε μαζί με τον Καρολο και τον Νίκο... :106:
Ελεγε λοιπον...

Χήρε χηρες ενα σορό
κάθε βράδυ παρηγορώ...
Χθες το βραδυ πηγα σ'ενα σπίτι
και αντικατέστησα τον μακαρίτη
ηταν γραφτο να κάνω αυτο το ψυχικό

στο περίπου ....
Αληθεια υπαρχει περιπτωση να βρουμε στοιχεία ή καποιον να το ξερει να το ηχογραφίσουμε;
Αρη Κ; Το θυμάσαι; :063:

neapoliotis
11.01.2010, 12:09
Υπάρχει ένα σκωπτικό τραγούδι του Στέλιου Κερομύτη που μιλάει για τον πόνο ενός σεξουαλικά παροπλισμένου γέρου. Το τραγούδι το άκουσα γύρω στο '85 στο σπίτι ενός φίλου από κασέτα με τον Κερομύτη.

Βασιλη εισαι σιγουρος οτι ηταν ο Κερομυτης αυτος που τραγουδουσε???

billk
11.01.2010, 12:12
Βασιλη εισαι σιγουρος οτι ηταν ο Κερομυτης αυτος που τραγουδουσε???

Το τραγούδι το ακουσα στο σπίτι πολύ γνωστού μπουζουξή και τραγουδιστή , και ο ίδιος μου είπε πως είναι ο Κερομύτης.

pelagia
11.01.2010, 12:15
Βασιλη εισαι σιγουρος οτι ηταν ο Κερομυτης αυτος που τραγουδουσε???


Κι αν σου πω παλι οτι ξυνομαι για την συνεχεια , δε θα με πιστεψεις ...
Τελικα ειναι ψώρα και τα "κεπέγκια" ειναι μονο στο μυαλο μας ...:089::230:

liga rosa
11.01.2010, 12:26
Κυκλοφορεί η εξής ανθολογία σκωπτικών τραγουδιών.....
"Αντρικά μουνάτα" του Γιώργου Μελίκη
Εκδόσεις: Προμηθευτής Χρηστάκης
επίσης από τη λέσβο, βαγγέλης καραγιάννης: "τα αδιάντροπα - λεσβιακά λαογραφικά", εκδ. φιλλιπότης 1983, σειρά λαογραφία-παράδοση 6.


Δεν πολυκολλάει καθώς οι στίχοι δεν είναι προκλητικοί αλλα υπαρχει ( ή μαλλον υπήρχε καθώς δεν νομίζω να εχει ηχογραφηθεί και ελαχιστοι θα το ξερουν) ενα τραγουδι, χρονολογίας περίπου 1900-1910 απο επιθεώρηση που λεγόταν οι χήρες ή καπως έτσι...
πράγματι, για τις χήρες έχουν γραφτεί από τα πιο "ασεβή" τραγούδια και δίστιχα... δυο χήρες απ'την κοκκινιά, "την νταμίρα μου την έμαθε μια χήρα", και άλλα πολλά γεμάτα υπονοούμενα (όπως για παπά και παπαδιά, αλλά όχι τόσο στο ρεμπέτικο).

πράγματι, τα ρεμπέτικα αν και έχουν πιο χαλαρά ήθη για την εποχή (αστεφάνωτα ζευγάρια, απιστίες, μάγκισσες με κουμπούρια και κάμες, ακόμα και το "γίνομαι άντρας") δεν προκαλούν ποτέ με το στίχο, κι όμως μας ξεσηκώνουν -"πως ήθελα να σ'έβρισκα μέρος που νά'χει ζούλα", "να σε νοιώσω να με νοιώσεις μες στη σιγαλιά"...

neapoliotis
11.01.2010, 13:17
Μην ξεχναμε και τα ντερτια της Ελενης της ζωντοχηρας!!!Τι μπακαλη,τι μαναβη,τι μπαρμπερακι και χασαπακι!!!!!
Τους ειχε γνωρισει ολους.....τρωγοντας το σπανακι:089:
Αυτα τα τραγουδια ομως κανεναν δεν προσβαλαν και ο κοσμος τα εκανε γουστο και γουσταρε μαζι τους!!!

Για την προσβολη ομως της ανθρωπινης αξιοπρεπειας που αναφερεται και ο Admin ,δεν ειναι αναγκαιο να ψαχνουμε συνεχεια για στιχους προστυχους ,με χηρες,ζωντοχηρες κ.λ.π.
Υπαρχουν στιχοι,οπως

Επρεπε να σε σκοτωνα νακανα τα μυαλα σου ( στο διαζυγιο του Μαρκου )

Φερτε πρεζα να πρεζαρω και χασισι να φουμαρω ( Περπινιαδης ) ....κ.λ.π


Στην σημερινη κοινωνια της ισοτητας και τα ρεστα,εχω την εντύπωση οτι θα υπηρχαν πολλοι και πολλες που θα διαμαρτυρόντουσαν για αυτους τους στιχους.

Σαμπαχ23
11.01.2010, 14:11
Διερωτόμαι,,
κατα πόσο θα αντιμετωπίζαμε τα τραγούδια αυτά (που σκοπό είχαν να προκαλέσουν τη ντροπή, και αποτελούσαν και ένα είδος κάθαρσης για τα καταπιεσμένα ήθη της εποχής) με την ίδια αναλυτική και φιλότεχνη διάθεση, εάν αυτά δημιουργούνταν σήμερα..:092::092::092:

Δημήτρης Ν.
11.01.2010, 14:12
Και από ποιον, συμπληρώνω εγώ.

pelagia
11.01.2010, 15:07
Διερωτόμαι,,
κατα πόσο θα αντιμετωπίζαμε τα τραγούδια αυτά (που σκοπό είχαν να προκαλέσουν τη ντροπή, και αποτελούσαν και ένα είδος κάθαρσης για τα καταπιεσμένα ήθη της εποχής) με την ίδια αναλυτική και φιλότεχνη διάθεση, εάν αυτά δημιουργούνταν σήμερα..:092::092::092:


Πρωτον οταν τα `γραφαν , μια χαρα τα φχαριστιοντουσταν , αλλιως θα `ταν χαμενα ...:084:
Αρα ντροπη μηδεν εις το πηλικον !!!:088:

Για να δημιουργηθουν σημερα "αμιγως" ρεμπετικα δυσκολο το κοβω , καθοτι ολοι
εγκατασταθησαν εις τας αιωνιους μονας , ενθα απεδρα πασα οδυνη , λυπη και
στεναγμος , οποτε το αφηνουμε στην ακρη ...:106:

Σε αλλο υφος μουσικης εχουν κυκλοφορησει τα μυρια οσα , που τα ερμηνευουν
γκρουπακια νεανικα και ντεμέκ εκφραζουν ενα τμημα του φιλοτεχνου κοινου ...:044::079:

Οποτε Πελαζί μου μη περιμενεις ν` ακουσεις για γεννητικα οργανα τιποτα πια ...
Τα πατησε το τρενο ...:016::112:

Μονο σε κανενα καρναβαλι του Τυρναβου , μονο σκωπτικα με επικεντρο τον "φαλλό" ...(συνοδεια πίπιζας)
για να τιμησουν τον συγχωρεμενο τον Διονυσο ...:089::092:

Σημειωση

«Φαλλικόν είναι ποίημα αυτοσχέδιον επί τω φαλλώ αδόμενον». Ητανε τραγούδια πειραχτικά και βωμολοχικά, που τραγουδούσανε μπουλούκια από μεθυσμένους (κώμοι). Αυτοί περιέφεραν έναν φαλλό τεράστιο, ιερό σύμβολο για να έχει γονιμότητα η φύση. Μια σημερινή Αποκριά, αλλά πολύ πιο ελευθερόστομη. Η κωμωδία, που κατάγεται από τα φαλλικά, φαίνεται και στις φοβερές βωμολοχίες, στο λεγόμενο «κωμωδείν», και στο γεγονός ότι οι υποκριτές στην κωμωδία, οποιοδήποτε πρόσωπο καν αν υποκρίνοταν, έφεραν πάντα κρεμασμένο ένα δερμάτινο φαλλό. Κι ερχόμαστε στα τωρινά «Φαλλοφόρια».

colectorgram
11.01.2010, 15:18
http://www.youtube.com/watch?v=USbVWCflqB4

''Γινομαι αντρας'' του Τουντα με τη Ροζα σε ρολο παρενδιτικης λεσβιας νταβαντζους!!!!

Canco
11.01.2010, 16:01
Στο τραγουδι στο κελι 33 που γράφτηκε το 1986 Μουσική/Στίχοι: Μάμμος Γιώργος/Τσιλιβερδής Σαράντος
ο αυθεντικός στίχος ήταν
Απ’ τα παιδικά μου χρόνια
Άφησα τα σχολικά
Με κυκλώματα γυρνούσα
(Και σκληρά ναρκωτικά)
Και η λογοκρισία το έκοψε και γράφτηκε (Μα μετάνιωσα πικρά).

voreioanatolikos
11.01.2010, 16:38
Είσαι σίγουρος? Γιατί γενικά το τραγούδι δεν είναι υμνητικό της παρανομίας, αλλά μάλλον αποτρεπτικό (σύμφωνα και με την άποψη αυτού που το τραγούδησε).

"...ήμουνα παιδί χωρίς μυαλό", "..που τους γέμισε ντροπή" κτλ

Εξιστορεί την ιστορία ενός ατόμου, που κάποια μπλεξίματα τον οδήγησαν στο κελί 33, αλλά που φαίνεται να αναγνωρίζει ότι ήταν σφάλμα, "δεν είχε μυαλό" όπως λέει ο κόσμος....
Δηλαδή, θέλω να πω ότι μου φαίνεται λίγο αχρείαστο να βάζαν στίχο περί ...σκληρών, εφόσον το γενικότερο νόημα του τραγουδιού είναι το πως αναθεωρεί ο άνθρωπος αυτά που έκανε.
(και άλλωστε μπορούμε να φανταστούμε τι είναι τα κυκλώματα κτλ... Τι άλλο θα 'ταν? οπότε γιατί να το καταγράψει έτσι? Πιο αναγκαίο ήταν για το στιχουργό να βαζε "μα μετάνιωσα πικρά".. όπως και έκανε)

Βεβαίως αν έχεις ακούσει κάποια ανέκδοτη αρχική ηχογράφηση, πάω πάσο

liga rosa
11.01.2010, 17:01
Επρεπε να σε σκοτωνα νακανα τα μυαλα σου ( στο διαζυγιο του Μαρκου )

Φερτε πρεζα να πρεζαρω και χασισι να φουμαρω ( Περπινιαδης ) ....κ.λ.π


Στην σημερινη κοινωνια της ισοτητας και τα ρεστα,εχω την εντύπωση οτι θα υπηρχαν πολλοι και πολλες που θα διαμαρτυρόντουσαν για αυτους τους στιχους.
στίχοι όπως αυτοί για ξύλο, μισογυνισμό, αντρική μίρλα (όταν στα κέντρα σε πηγαίνω), ψευτονταηλίκι (μάθεσης) και πρέζα (προύσα, ερηνάκι) δε με εκφράζουν και δεν τους λέω. αλλά δεν έχω πρόβλημα με το αδιάντροπο, το περιπαικτικό, κι ό,τι βγάζει έξυπνα τη γλώσσα στους πουριτανούς!

neapoliotis
11.01.2010, 17:26
Είσαι σίγουρος? Γιατί γενικά το τραγούδι δεν είναι υμνητικό της παρανομίας, αλλά μάλλον αποτρεπτικό (σύμφωνα και με την άποψη αυτού που το τραγούδησε).

"...ήμουνα παιδί χωρίς μυαλό", "..που τους γέμισε ντροπή" κτλ

Βεβαίως αν έχεις ακούσει κάποια ανέκδοτη αρχική ηχογράφηση, πάω πάσο

Κοιτα εδω φιλε μου!!


199

Το βιντεο ειναι γυρισμενο το 1991 και το τραγουδι κυκλοφόρησε σε δισκο το 1986:089:

voreioanatolikos
11.01.2010, 17:46
Ευχαριστώ φίλε, να σαι καλά για το ντοκουμέντο! :088:

βεβαίως, η κυκλοφορία του δίσκου είναι πιο παλιά από το βίντεο, οπότε κάποιος μπορεί να πει ότι δεν αποδεικνύεται έτσι το ποιος ήταν όντως ο στίχος που επρόκειτο να μπει. (τι σύνταξη είναι αυτή που έκανα...)

Όπως και να χει, δεν έχω λόγο να αμφισβητήσω κάτι! μπράβο για το σπάνιο βίντεο που μας έδειξες!

απλώς, παρόλο που δε μ αρέσει η λογοκρισία, προτιμώ τον στίχο "μα μετάνιωσα πικρά", δηλαδή όπως κυκλοφόρησε. Και αυτό πιστεύω λειτούργησε υπέρ του τραγουδιού, αφού το γνώρισε έτσι όλος ο κόσμος...

lixouriotis
11.01.2010, 18:58
Φίλε voreianatolike,OΓ. Μάμμος(συνθέτης του κελιού 33),που εμφανίζεται στο video που εβαλε ο neapoliotis,ήταν ο πεθερός του Canco που ανέφερε τους αρχικούς στίχους!!!
Οπότε,κάτι θα ξέρει....:089:

voreioanatolikos
11.01.2010, 19:20
Φίλε voreianatolike,OΓ. Μάμμος(συνθέτης του κελιού 33),που εμφανίζεται στο video που εβαλε ο neapoliotis,ήταν ο πεθερός του Canco που ανέφερε τους αρχικούς στίχους!!!
Οπότε,κάτι θα ξέρει....:089:
Οκ..
αυτό φυσικά δεν μπορούσα να το ξέρω.
Οπότε είναι όπως τα είπε ο Canco..
είναι ξεκάθαρο. Ευχαριστώ

υγ. φυσικά αυτό δεν αλλάζει την άποψή μου για το τραγούδι, ότι δηλ καλύτερα που τελικά κυκλοφόρησε όπως κυκλοφόρησε.

ρεμα
11.01.2010, 19:30
αλλα 2 καπως προστυχα που εχω ακουσει να λεει συγκεκριμενη ρεμπετοκομπανια-παρεα ειναι:
1.οταν με βλεπεις να ρχομαι να βγαζεις το βρακι σου,και με το μοσχοσαπουνο να πλενεις το λιλι σου ,και γρουτσου και γρουτσου .....(παραδοσιακο λεσβου ή σαμου)
2.αντρας που την εχει χοντρη,το τρελαινει το λιλι(και στο τελος ελεγε "δεν εχει σημασια ποσο τον εχεις αλλα τι κανεις μαυτον που εχεις")

Εψαξα και για τα 2 αλλα δε βρηκα λεπτομερειες η εκτελεση στο γιουτουμπ.

δημητρης-λαυριο
11.01.2010, 20:17
Αλλο ενα επισης "περιπαικτικο" τραγουδι που ομως δεν υπαρχει ιχνος χυδαιοτητας ειναι "ο Κοκορας" του Βασιλη Τσιτσανη και το τραγουδα μαζι με την Μαρικα Νινου και ηχογραφηθηκε το 1954.. http://www.youtube.com/watch?v=WBsrT2xAumI&feature=player_embedded#


«Ο κόκορας»
Είμαι κόκορας κεφάτος,
ζωηρός και κοτσονάτος.
Κι έχω μπλέξει κάποια κότα,
που τσιμπάει τα καρότα!
Χτίζεις κόκορα παλάτια
με τη σκέψη, με τα μάτια.
Αν κρατάνε τα φτερά σου,
τότε κούνα την ουρά σου!
Κουκουρίκο κοκοκό,
κοκοκό κάνει κι η κότα.
Την τραβούσε με το ζόρι
και της άλλαζε τα φώτα!
'Έλα, κότα μου, να πάμε
μες στον κήπο μου να φάμε.
Άσ' τους άλλους τους κοκόρους
κι από μένα τρώγε σπόρους!
Είσαι κόκκορας μουρντάρης
και ζητάς να με τουμπάρεις.
Σ' έβλεπα κρυφά από τότες
μέσα σε σαράντα κότες!
Κουκουρίκο κοκοκό,
κοκοκό κάνει κι η κότα.
Την τραβούσε με το ζόρι
και της άλλαζε τα φώτα!
Κότα μου θα με τρελάνεις,
κακαρίσματα μου κάνεις.
Κι όπως πάμε θα πετάξω,
στο κοτέτσι σου ν' αράξω!
Αν με θέλεις κόκορα μου,
έλα πες το στην κυρά μου.
Μη ζητάς αβγά να κάνω
και στο δρόμο να τα χάνω!
Κουκουρίκο κοκοκό,
κοκοκό κάνει κι η κότα.
Την τραβούσε με το Ζόρι
και της άλλαζε τα φώτα!

voreioanatolikos
11.01.2010, 21:52
Για το τραγούδι "Ο κόκκορας", ο Π. Σαββόπουλος έλεγε ότι σε κάποιο σημείο λόγω του ταιριάσματος των λέξεων και πάνω στο τραγούδι, ακούγεται συγκεκριμένη λέξη-αθυροστομία (χωρίς να περιλαμβάνεται στους στίχους)
αρκεί να είναι αρκετά παρατηρητικός κάποιος..

Σαμπαχ23
12.01.2010, 09:08
Πρωτον οταν τα `γραφαν , μια χαρα τα φχαριστιοντουσταν , αλλιως θα `ταν χαμενα ...:084:
Αρα ντροπη μηδεν εις το πηλικον !!!:088:

Για να δημιουργηθουν σημερα "αμιγως" ρεμπετικα δυσκολο το κοβω , καθοτι ολοι
εγκατασταθησαν εις τας αιωνιους μονας , ενθα απεδρα πασα οδυνη , λυπη και
στεναγμος , οποτε το αφηνουμε στην ακρη ...:106:

Σε αλλο υφος μουσικης εχουν κυκλοφορησει τα μυρια οσα , που τα ερμηνευουν
γκρουπακια νεανικα και ντεμέκ εκφραζουν ενα τμημα του φιλοτεχνου κοινου ...:044::079:

Οποτε Πελαζί μου μη περιμενεις ν` ακουσεις για γεννητικα οργανα τιποτα πια ...
Τα πατησε το τρενο ...:016::112:

Μονο σε κανενα καρναβαλι του Τυρναβου , μονο σκωπτικα με επικεντρο τον "φαλλό" ...(συνοδεια πίπιζας)
για να τιμησουν τον συγχωρεμενο τον Διονυσο ...:089::092:

Σημειωση

«Φαλλικόν είναι ποίημα αυτοσχέδιον επί τω φαλλώ αδόμενον». Ητανε τραγούδια πειραχτικά και βωμολοχικά, που τραγουδούσανε μπουλούκια από μεθυσμένους (κώμοι). Αυτοί περιέφεραν έναν φαλλό τεράστιο, ιερό σύμβολο για να έχει γονιμότητα η φύση. Μια σημερινή Αποκριά, αλλά πολύ πιο ελευθερόστομη. Η κωμωδία, που κατάγεται από τα φαλλικά, φαίνεται και στις φοβερές βωμολοχίες, στο λεγόμενο «κωμωδείν», και στο γεγονός ότι οι υποκριτές στην κωμωδία, οποιοδήποτε πρόσωπο καν αν υποκρίνοταν, έφεραν πάντα κρεμασμένο ένα δερμάτινο φαλλό. Κι ερχόμαστε στα τωρινά «Φαλλοφόρια».

Βασικά επρόκειτο για αιχμή,
Προσωπικά, προσπαθώ κρίνω ένα κομμάτι βάσει της αίσθησης ποου μου προκαλέι, και όχι (μόνο) βάσει του πότε δημιουργήθηκε και από ποιόν, όπως είπε ο Δημήτρης (ο οποίος μάλλον αντιλήφθηκε το πνέυμα μου).
Όχι ότι δεν παίζει ρόλο, γιατί θα πρέπει να λαμβάνει κανείς υπ' 'όψιν της συνθήκες της εποχής όπου δημιουργήθηκε, και μπορεί κανείς, αποκωδικοποιώντας ένα κομμάτι, να αντιληφθεί παρα πολλά για την εποχή αυτή.
Αλλά απεχθάνομαι τα στερεότυπα.
Δηλαδή: Πιστεύω πως η μουσική έχει παροντικές (sic) ιδιότητες, δηλαδή υφίσταται την στιγμή της ύπαρξής της, γι' αυτό και δεν την αντιμετωπίζω όπως θα αντιμετώπιζα ένα χρηστικό αντικείμενο, το οποίο έχει αποκτήσει αξία λόγω της παλαιότητας του, επειδή φανερωνει πράγματα της εποχής του.
Νομίζω πως είναι κατι διαφορετικό.

Αντώνης
12.01.2010, 18:30
Συνέντευξη του Χοντρονάκου στον Ν.Παπαδάκη (1993 στη "Στοά Αθανάτων").
<<...
Στο Πολίτικο άκουγες κιμπαριλίκι, οι Σμυρνιοί είχανε πιο πουτανιά, είχανε μπάλλους, τσιφτετέλια, «κούνα το κούνα το το κορμάκι σου, να δω και να θαυμάσω το κεφτεδάκι σου». Άλλος έλεγε «το πατάκι σου», άλλος «το κωλαράκι σου».
....

Το 1972, στο «Κύτταρο», με κάλεσε ο Ηλίας ο Πετρόπουλος. Είπα στον Κόκκορα να κατέβουμε, δεν ήθελε, κατέβηκα με τον Σπυράκι. Ήταν τότε ο Γενίτσαρης, ο Μουφλουζέλης, ο Μπίρ-Αλλάχ, η Άννα Χρυσάφη, ο Σκαρπέλης, ο Καλφόπουλος, η Σωτηρία Μπέλλου, ο Τσαουσάκης, ο Ρίκος με τη λατέρνα και είχαμε σαν νεότερη την Αλεξάνδρα. Κάθε Τρίτη ήταν γεμάτο, φοιτητόκοσμος. Ήταν χούντα τότε, το 1972.
Λέω ένα τραγούδι, «Μάγκες πιάστε τα γιοφύρια, μπάτσοι κλάστε μας τ' αρχίδια».
Και όταν τελείωσα μου λέει ένας χωροφύλακας: «Θα μ' ακολουθήσεις».
Αλλά ήταν και ένας ταγματάρχης που παρακολουθούσε το πρόγραμμα και τον λέει: «Εμείς δώσαμε διαταγή να λένε τα τραγούδια αυθεντικά...».

Όλη η συνέντευξη (http://www.rembetiko.gr/forums/showthread.php?p=181333&highlight=%D7%EF%ED%F4%F1%EF%ED%DC%EA%EF%F2#post18 1333)

pepe
12.01.2010, 23:35
αλλα 2 καπως προστυχα που εχω ακουσει να λεει συγκεκριμενη ρεμπετοκομπανια-παρεα ειναι:
1.οταν με βλεπεις να ρχομαι να βγαζεις το βρακι σου,και με το μοσχοσαπουνο να πλενεις το λιλι σου ,και γρουτσου και γρουτσου .....(παραδοσιακο λεσβου ή σαμου)
2.αντρας που την εχει χοντρη,το τρελαινει το λιλι(και στο τελος ελεγε "δεν εχει σημασια ποσο τον εχεις αλλα τι κανεις μαυτον που εχεις")

Εψαξα και για τα 2 αλλα δε βρηκα λεπτομερειες η εκτελεση στο γιουτουμπ.

1. Σάμου.

2. Είναι στα Αντρικά Μουνάτα του Γιώργη Μελίκη, τόμος 1, και ως κείμενο στο βιβλίο και ως ηχογράφηση στο σιντί.

Αλλά αυτά δεν έχουν σχέση με ρεμπέτικα. Στο δημοτικό υπάρχουν άπειρα τέτοια, και λέγονται τις Απόκριες όχι μόνο στον Τύρναβο και στη Λέσβο αλλά σχεδόν παντού στην ελληνική επαρχία. Τα "Αποκριάτικα" της Δόμνας Σαμίου δεν είναι ούτε ο ίσκιος της κορυφής του παγόβουνου.

ρεμα
13.01.2010, 15:37
το ξερω φιλε peppe,γιαυτο διευκρινισα οτι τα παιζουνε μαζι με ρεμπετικα,εκει που το γυρνουσαμε σε σαλες σαλες και μπαρμπα γιαννακακηδες τσουπ και ο αντρας ο για εσας παιδια:241:.πιο πολυ να ψαρεψω πληροφοριες προσπαθουσα τωρα που το σκεφτομαι,παρα να συμβαλλω στο νημα:230:
τα μουνατα τα βρηκα στο γιουτουμπ,το αλλο δεν υπαρχει πουθενα.

pepe
13.01.2010, 17:50
Τα σαμιώτικα γαμοτράγουδα, όπως και τα περισσότερα, δεν είναι συγκεκριμένα τραγούδια. Σε κάθε μέρος έχουν 2-3 σκοπούς (ή μπορεί και έναν μόνο), και ταιριάζουν αβέρτα στιχάκια. Δεν έχω ακούσει το συγκεκριμένο δίστιχο: λέω ότι είναι σαμιώτικο γιατί το "γρούτσου γρούτσου" είναι χαρακτηριστικά σαμιώτικο τσάκισμα (=περίπου ρεφρέν):
Και γρούτσου, και γρούτσου, τα κουρίτσια θέλουν πούτσου
ή, (ακόμη καλύτερο κατά την άποψή μου)
και γρούτσου, και γρούτσου, κι απού μια κουμμάτα πούτσου!

Μια καλούτσικη δόση γαμοτράγουδα έχει εδώ (http://www.youtube.com/watch?v=xEoPifXpVh4).

renosgeocy
22.01.2013, 00:28
σε μια ταβερνα ο τραγουδιστης (που φαινοταν καμενος) ειπε οτι τα αυθεντικα λογια της παξιμαδοκλεφτρας περιεχουν αισχρολογια αλλα στη συνεχεια κοπηκαν για να ηχογραφηθουν. . γνωριζετε κατι περισσοτερο?

pepe
22.01.2013, 01:30
Δεν ξέρω πόσο αυθεντικό είναι -κάτι τέτοια είναι πολύ εύκολο να μυθοποιηθούν απλώς και μόνο λόγω της αθυροστομίας- αλλά έχω ακούσει προφορικά το δίστιχο:

Ήσουνα, τι ήσουνα, πουτάνα του ταλίρου,
τώρα που σε πήρα εγώ μου `γινες του Φαλήρου.

Γενικώς θεωρείται ότι το τραγούδι απευθύνεται από νταβατζή σε πόρνη. Εκτός από το παραπάνω δίστιχο, δε νομίζω ότι κανένα άλλο δημιουργεί τη βεβαιότητα για κάτι τέτοιο. Ψιλομύθος μου φαίνεται. Τα ρεμπέτικα δεν είναι πολύ του υπονοούμενου, μιλάνε σταράτα ακόμη και όταν ο αφηγητής είναι κλέφτης, χαρτοκλέφτης, πρεζέμπορας ή οτιδήποτε άλλο κατακριτέο, οπότε γιατί ο νταβατζής να έλεγε μισόλογα; Το τραγούδι μπορεί κάλλιστα να μιλάει για ένα γκόμενο που πήρε μια φτωχιά και την ανέβασε κατηγορία. Είναι λίγο πουριτανιστική διαστροφή να αναζητούμε άσεμνα υπονοούμενα όταν δεν υπάρχουν...

Gilles
22.01.2013, 01:43
Γνωστός μανές από πιο παλιές εποχές στην Ελληνική δισκογραφία και από τα μέρη της Μικράς Ασίας και πιθανότατα της Σμύρνης:
Να'μουνα τι να'μουνα γύρος του φουστανιού σου
να άνοιγα να έβλεπα την τρύπα του μουνιού σου

Δεν θυμάμαι αν αυτά ακριβώς είναι τα λόγια και δεν διάβασα τα προηγούμενα μηνύματα του θέματος,μήπως κι έχουν ξαναγραφτεί.

Πίκινος
22.01.2013, 09:57
σε μια ταβερνα ο τραγουδιστης (που φαινοταν καμενος) ειπε οτι τα αυθεντικα λογια της παξιμαδοκλεφτρας περιεχουν αισχρολογια αλλα στη συνεχεια κοπηκαν για να ηχογραφηθουν. . γνωριζετε κατι περισσοτερο?

Δεν υπάρχουν «αυθεντικά λόγια» στην προκειμένη. Το τραγούδι είναι καθαρά αδέσποτο, με πάμπολλες παραλλαγές.

Εγώ π.χ. παλιά στον Σκέντζο άκουγα:

Mωρή τρελλή, μωρή ζουρλή, μωρή μαλακισμένη
μούρθες τα χαράματα μαστούρα φορτωμένη.



Γνωστός μανές από πιο παλιές εποχές στην Ελληνική δισκογραφία

Ο Γιάγκος Ψαμαθιανός το λέει, όπως επίσης και το "Σμυρνέικο μανέ μπορδέλο":

Ποτέ δεν αποφάσισα εγώ να σε προσβάλλω,
ανάμεσα στα σκέλια σου τον ψώλο μου να βάλω.

Άλλο επίσης που δε κατάφερα ποτέ να εντοπίσω στη δισκογραφία (το άκουγα επίσης στον Σκέντζο από τον Γκολέ): "Ο λοχαγός".

Κυρ-λοχαγέ, κυρ-λοχαγέ
μας έσπασες τον αργιλέ
τον έσπασε η μανδύα σου
γαμώ την Παναγία σου.

Νίκος Πολίτης
22.01.2013, 09:57
σε μια ταβερνα ο τραγουδιστης (που φαινοταν καμενος) ειπε οτι τα αυθεντικα λογια της παξιμαδοκλεφτρας περιεχουν αισχρολογια αλλα στη συνεχεια κοπηκαν για να ηχογραφηθουν. . γνωριζετε κατι περισσοτερο? Όι ηχογραφημένοι στίχοι είναι αυθεντικότατοι. Άσε που δεν υπήρχε ακόμα λογοκρισία. Το κομμάτι, όπως όλα του “Α. Κωστή” που φρόντισε ο Τέτος Δημητριάδης να παραχθούν και να ηχογραφηθούν στην Κολούμπια στον Περισσό, όχι για την ελληνική αλλά αποκλειστικά για την αμερικάνικη αγορά, είναι αυθεντική δημιουργία του Κ. Μπέζου. Ως γνωστότατον, βέβαια, την εποχή της “επανανακάλυψής” του βγήκαν δεκάδες καινούργιοι στίχοι όπως αυτός που παραθέτει ο Περικλής, που τραγουδήθηκαν και τραγουδιούνται ακόμα στα πάλκα.


Ο μανές που αναφέρει ο Αποστόλης έχει πράγματι αυτούς τους στίχους. Δεν είναι όμως ρεμπέτικο και μην ξεχνάμε και ότι, σε κάποια στιγμή αυτού ή άλλου, παρεμφερούς κομματιού (με τον ίδιο τραγουδιστή), κάποιος παρεμβαίνει κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης σχολιάζοντας “με συγχωρείτε παιδιά!” ή κάπως έτσι. Και, Αποστόλη, μάλλον της Πόλης και όχι της Σμύρνης είναι το κομμάτι (αν έχει βέβαια την παραμικρή σημασία αυτό), αφού το τραγουδάει ο Γιαγκούλης Ψαμμαθιαλής.


Υ. γ. Τι ακριβώς εννοείς με τη φράση “που φαινόταν καμένος”;

renosgeocy
22.01.2013, 15:56
Υ. γ. Τι ακριβώς εννοείς με τη φράση “που φαινόταν καμένος”;[/QUOTE]
ο τύπος απλά ήταν αλλού. είπε το συγκεκριμένο τραγούδι με 3 "λερωμένα" δίστοιχα που πρώτη φορά τα είχα ακούσει αλλά δεν κατάφερα να τα συγκρατήσω (είχαμε πιεί και το κατιτίς μας)

pepe
22.01.2013, 17:25
Δεν υπάρχουν «αυθεντικά λόγια» στην προκειμένη. Το τραγούδι είναι καθαρά αδέσποτο, με πάμπολλες παραλλαγές.

Έτσι πιστεύω κι εγώ.


Οι ηχογραφημένοι στίχοι είναι αυθεντικότατοι.

Αυθεντικότατοι, ναι. Απλώς όχι «οι» αυθεντικοί -όχι δηλαδή οι μόνοι. Μου φαίνεται τυπική περίπτωση μουρμούρικου, δηλ. σκοπού για συρραφή σκόρπιων διστίχων. Προς υποστήριξη θα σας έφερνα ένα βίντεο με τον Γιώργη Παπάζογλου, που παίζει ένα κομμάτι που πέραν πάσης αμφιβολίας είναι αυτή η περίπτωση: η μελωδία που ξέρουμε ως Παξιμαδοκλέφτρα εκεί γίνεται τμήμα ενός ευρύτερου σκοπού (νομίζω ότι ξεκινάει αλλιώς και στο ρεφρέν γίνεται Παξιμαδοκλέφτρα), και οι στίχοι είναι εντελώς άλλοι. Αλλά δυστυχώς δεν το ξαναβρίσκω στο ΥΤ.


Το κομμάτι, όπως όλα του “Α. Κωστή” που φρόντισε ο Τέτος Δημητριάδης να παραχθούν και να ηχογραφηθούν στην Κολούμπια στον Περισσό, όχι για την ελληνική αλλά αποκλειστικά για την αμερικάνικη αγορά, είναι αυθεντική δημιουργία του Κ. Μπέζου. Ως γνωστότατον, βέβαια, την εποχή της “επανανακάλυψής” του βγήκαν δεκάδες καινούργιοι στίχοι όπως αυτός που παραθέτει ο Περικλής, που τραγουδήθηκαν και τραγουδιούνται ακόμα στα πάλκα.

Ο Πετρόπουλος παραθέτει ένα σωρό στιχάκια, και έγραφε πριν την επανανακάλυψη. Είναι χαρακτηριστικό ότι το πιο γνωστό και εμβληματικό δίστιχο, αυτό με τη λέξη «Παξιμαδοκλέφτρα», δεν υπάρχει στην ηχογράφηση του Α. Κωστή.

Με όλα αυτά δεν αποδεικνύεται ότι είναι σκόρπιο αδέσποτο μουρμούρικο. Παραμένει πάντα η πιθανότητα να είναι αυθεντική δημιουργία του Κ. Μπέζου, και όλα τα υπόλοιπα να έγιναν εκ των υστέρων όπως λέει ο Νίκος. Έχουμε όμως καμιά σαφή πληροφορία υπέρ αυτής της εκδοχής; Γιατί όσες έχω υπόψη μου συνηγορούν μάλλον προς την αντίθετη άποψη.

_______________
Το δίστιχο με τη μαλακισμένη το έχω ακούσει, αλλά με ξεμυαλισμένη.

Τον «Λοχαγό» τον έχω διαβάσει στον Πετρόπουλο. Καθόλου απίθανο να το είπε κάποιος κάποτε, μια μοναδική φορά, να μην ήταν δηλαδή όντως «υπαρκτό» στιχάκι, και ο Πετρόπουλος να το κατέγραψε απλώς για το σκανδαλιστικό του πράγματος. Μουνιά και τέτοια μπορεί να λέγανε οι ρεμπέτες στα τραγούδια τους, όπως όλοι οι άνθρωποι όλων των πολιτισμών, αλλά εδώ αλλάζει το πράγμα.
_______________
Για τους δύο αθυρόστομους μανέδες του Ψαμαθιανού ξαναέγινε λόγος στην ίδια συζήτηση, μερικά μηνύματα πιο πάνω.
_______________

Α, κάτι ακόμα για το Λοχαγό:

Πού' ταν ο νους σου, πού 'τανε,
κυρ λοχαγέ μου πούτανε;

Νομίζω πάλι Πετρόπουλος.

Πίκινος
22.01.2013, 18:30
Τον «Λοχαγό» τον έχω διαβάσει στον Πετρόπουλο.

Μεταφέρω τη μαρτυρία του Αποστόλη Αναστασόπουλου (παλιός μπαγλαματζής στο Σκέντζο). Τον "Λοχαγό" τον άκουσε ο ίδιος από μια (πιθανότατα χαμένη πια) παλιοκασσέτα της δεκαετίας του ’80 όπου τραγουδάει ο Γκολές σε πρόβα πριν να βγει ζωντανά.

Το πρώτο σφάλα μου εγώ
το έκανα εις το στρατό
μπροστά εις τον επιλοχία
άιντε βαρώ το λοχαγό.

Κυρ-λοχαγέ, κυρ-λοχαγέ
μας έσπασες τον αργιλέ
τον έσπασ' η μανδύα σου (ή η μανία σου)
γαμώ την Παναγία σου.

Να σημειώσω τέλος, ότι ο ίδιος ο Αποστόλης απέφευγε να το λέει στο μαγαζί, διότι τον μανούριαζε η κυρα-Σκέντζαινα! :)

pepe
23.01.2013, 04:33
Προς υποστήριξη θα σας έφερνα ένα βίντεο με τον Γιώργη Παπάζογλου, που παίζει ένα κομμάτι που πέραν πάσης αμφιβολίας είναι αυτή η περίπτωση: η μελωδία που ξέρουμε ως Παξιμαδοκλέφτρα εκεί γίνεται τμήμα ενός ευρύτερου σκοπού (νομίζω ότι ξεκινάει αλλιώς και στο ρεφρέν γίνεται Παξιμαδοκλέφτρα), και οι στίχοι είναι εντελώς άλλοι. Αλλά δυστυχώς δεν το ξαναβρίσκω στο ΥΤ.

Άλλ' αντ' άλλων θυμόμουνα. Λάθος τραγουδιστής, λάθος αιώνας, λάθος περιγραφή, αλλά παρ' όλα αυτά το βρήκα:

http://www.youtube.com/watch?v=5ibR6Hpawi8

Gilles
23.01.2013, 04:45
http://www.youtube.com/watch?v=muLz8L5I9yU

Πάντως μου κάνει εντύπωση.Πως επέτρεψαν οι δισκογραφικές να βγει τέτοιο τραγούδι και με τέτοιο όνομα εκείνη την εποχή.Όχι ότι άλλαξε και κάτι,όχι ότι με πειράζει......
Και άκουγα κι εγώ αυτά τα λόγια και δεν ήμουν σίγουρος αν άκουγα καλά.
Αν και δεν ήταν, αν δούμε τα ήθη και τα έθιμα μας, και τόσο περίεργο.Υπήρχαν πάντοτε τραγούδια σκωπτικά,αποκριάτικα κ.α. που γνωρίζουμε τις λέξεις που περιείχαν.Αισχρολογίες και όχι μόνο....:)
Αλλά στα μεγάλα αστικά κέντρα,δεν φαντάζομαι οι πολλοί πλούσιοι να άκουγαν τέτοιους δίσκους. Μικρασιάτες, Χριστιανοί Ορθόδοξοι με γαλλικά και πιάνο.....:092:

ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΣ ΜΑΥΡΟΣ
23.01.2013, 05:28
Από τους παλιούς που έτυχε να δουλέψω στα μαγαζιά, μόνο ο μπαρμπα Θόδωρος Πολυκανδριώτης έριχνε μπινελίκια ακατάπαυστα στο μικρόφωνο αλλάζοντας τα λόγια των τραγουδιών. Έτσι τα λέγαμε από παλιά μου έλεγε, αλλά προσωπικά δεν ξέρω τι να πιστέψω, γιατί οι υπόλοιποι έδιναν μια εντελώς διαφορετική και κοινή -ηθικά- εικόνα. Θυμάμαι επίσης, πως οι πελάτες που τον προέτρεπαν να βρίζει, ήταν "λεφτάδες" φίλοι του που τον ακολουθούσαν στα μαγαζιά και μάλιστα αν δεν έβριζε τους...απογοήτευε. Πολλές φορές τους έβριζε στα τραγούδια και εκείνοι γελούσαν ευχαριστημένοι.Ίσως ήταν ένα από τα χαρακτηριστικά μιας μεταγενέστερης εποχής, που κάποιοι από μας την ονομάζουν παρακμή.

Bilad
23.01.2013, 10:19
Εχω ακούσει εδώ κάτω το "με ξέχασες" του Μπαγιαντέρα με παραλλαγμένους στίχους
από γνωστούς του Γκολέ.Σίγουρα θα τους ξέρει κι ο ίδιος.

Νίκος Πολίτης
23.01.2013, 15:02
Αποστόλη, μη σου κάνει καθόλου εντύπωση: οι έναντι του νόμου υπεύθυνοι των εταιριών δεν είχαν την παραμικρή ιδέα για τους καλλιτέχνες που μπαινόβγαιναν στους χώρους ηχογραφήσεων, για το λεξιλόγιο που χρησιμοποιούσαν καθώς και τις λέξεις που έδιναν για να μπούν ως ονομασία του κομματιού στον τυπωμένο δίσκο και φυσικά δεν καταλάβαιναν ελληνικά, τούρκικα, αρμένικα, εβραίικα, αρβανίτικα ή αραβικά. Αλισιβερίσι να γίνεται και χρήματα να εισρέουν στο ταμείο της δισκογραφικής, αυτά τους ενδιέφεραν. Όλα τα άλλα ήταν τριτεύοντα. Αλλά και ο εισαγγελέας ήταν Τούρκος: το τι κάνουν στο εσωτερικό τους οι εθνότητες που ανέφερα παραπάνω, δεν τον αφορούσε παρά μόνο αν κάποτε κατατεθεί κάποια μήνυση, που φυσικά κανείς δεν είχε τέτοιαν όρεξη. Άλλες εποχές. Βέβαια, δεν μπορώ κι εγώ εύκολα να φανταστώ κουβαλητή νοικοκύρη οικογενειάρχη αστικής και καθωσπρέπει οικογένειας να έρχεται σπίτι και να φωνάζει γυναίκα και παιδιά να ακούσουν τον καινούργιο δίσκο που “τους” αγόρασε, με τον Γιαγκούλη... Υπήρξαν όμως αυτά και ο βακελίτης είναι αδιάψευστος. Πουλήθηκαν κι από πάνω! Ευτυχώς, ούτε και μένα με πειράζει στο ελάχιστο.

Νίκος Πολίτης
27.01.2013, 21:56
Λίγο πιο πάνω, στο #50, ο Περικλής αναφερόμενος στην αυθεντικότητα ή μη των στίχων στο τραγούδι “Ήσουνα ξυπόλυτη” του “Α. Κωστή” και απαντώντας στη δική μου άποψη ότι “Οι ηχογραφημένοι στίχοι είναι αυθεντικότατοι” έλεγε:

Παραμένει πάντα η πιθανότητα να είναι αυθεντική δημιουργία του Κ. Μπέζου, και όλα τα υπόλοιπα να έγιναν εκ των υστέρων όπως λέει ο Νίκος. Έχουμε όμως καμιά σαφή πληροφορία υπέρ αυτής της εκδοχής; Γιατί όσες έχω υπόψη μου συνηγορούν μάλλον προς την αντίθετη άποψη.
Να παραθέσω λοιπόν τα όσα ξέρω εγώ, σχετικά με το συγκεκριμένο τραγούδι. Φυσικά, θα ζητήσω και από τον Περικλή, αλλά και από όποιον άλλον θέλει να συμμετέχει, να μας δώσει τα δικά του στοιχεία.

Ο νέος, ωραίος και φινετσάτος Κώστας Μπέζος, εκ Κορίνθου, κυκλοφορεί αρχές δεκαετίας 30 στην Αθήνα. Έχει παρατήσει, μετά από σύντομη φοίτηση, τη Σχολή Καλών Τεχνών, παίζει κιθάρα και κάνει (όπως συμπεραίνουμε) πολλή παρέα με μάγκες, γνήσιους μάγκες, ενώ ο ίδιος είναι αστός. Είναι και γελοιογράφος / δημοσιογράφος άρα γνωρίζεται κάποια στιγμή με τον Φωκίωνα Δημητριάδη, γνωστότατο γελοιογράφο επίσης. Ο Τέτος Δημητριάδης, αδελφός του Φωκίωνα, εγκατεστημένος στην Αμερική από καιρό (καταγωγή τους η Κων/λη) και υπεύθυνος στην δισκογραφική RCA Victor για το ελληνόφωνο ρεπερτόριο, ταξιδεύει συχνότατα στην Αθήνα την εποχή αυτή, με σκοπό να προωθήσει συνεργασίες με Έλληνες καλλιτέχνες, για παραγωγή δίσκων στην Αμερική. Στο εργοστάσιο της Βίκτορ καταλήγουν (μεταξύ πολλών άλλων) τα χρόνια 1930 / 31, 10 μήτρες με ηχογραφήσεις τραγουδιών που θα μπορούσαν να είναι αδέσποτα μάγκικα, καθώς και δύο ακόμα, με ηχογραφήσεις κιθάρας, χωρίς στίχο (οργανικά). Είναι τα εξής (κατά σειράν τίτλος, τραγουδιστής, συνθέτης, στιχουργός, όλα κατά Μανιάτη):

Στην υπόγα, Α. Κωστής, Τέντης, Τέντης
Ήσουνα ξυπόλυτη, Α. Κωστής, Τέντης, Α. Κωστής
Γιάννης Χασικλής, Α. Κωστής, Ιωάννης Πρίμος, Ιωάννης Πρίμος
Κάηκε ένα σχολείο, Α. Κωστής, Τέντης, Α. Κωστής
Τούτο το καλοκαιράκι, Α. Κωστής, Συγχρόνικ, Συγχρόνικ
Αδυνάτησα ο καημένος, Α. Κωστής, Συγχρόνικ, Συγχρόνικ
Τουμπελέκι – τουμπελέκι, Α. Κωστής, Συγχρόνικ, Συγχρόνικ
Η φυλακή είναι σχολείο, Α. Κωστής, Δ. Σκόττι, Δ. Σκόττι
Από την πόρτα σου περνώ, Α. Κωστής, Δ. Σκόττι, Δ. Σκόττι
Με πιάσανε ζαλάδες, Α. Κωστής, Α. Κωστής, Α. Κωστής
Τρούμπα, οργανικό, Α. Κωστής, Α. Κωστής
Ντερτιλήδικος χορός, οργανικό, Α. Κωστής, Α. Κωστής

Κατά Κουνάδη, στο αρχείο ηχογραφήσεων της RCA Victor βρίσκεται, στις σχετικές καρτέλες, δίπλα από το “Α. Κωστής” το όνομα του Κώστα Μπέζου μέσα σε παρένθεση. Ο “Τέντης” είναι χωρίς αμφιβολία ο Τέτος Δημητριάδης (Ted στην Αμερική), ενώ ο Ιωάννης Πρίμος είναι ψευδώνυμο του Γιάννη Δραγάτση (του Ογδόντα), στον οποίο και θα πρέπει μάλλον να αποδοθεί το σχετικό κομμάτι, υπάρχει και ηχογράφηση του ίδιου κομματιού στην Ελλάδα με τον Καμβύση. Για τους Συγχρόνικ και Δ. Σκόττι δεν έχω στοιχεία. Αν θέλει κανείς να το ψάξει, μπορεί και να βγεί ότι η γραμματέας του Δημητριάδη στην Ορθοφώνικ (παράρτημα της Βίκτορ) λεγόταν (π.χ.) Dorothy Scotti, λέω τώρα εγώ.

Δεν διαθέτω το χρόνο να γράψω κάτω όλους τους στίχους και των δέκα κομματιών, έγραψα όμως αυτούς του “από την πόρτα σου περνώ”. Ιδού:

Απ' την πόρτα σου περνώ, στέκω και κυττάζω, κι από την αγάπη μου αρχίζω και νυστάζω
Απ' την πόρτα σου περνώ, στέκω και μπανίζω, κι από τις χαραματιές πάντα σε μπανίζω

στάσου λίγο, κύτταζέ με και στο στόμα σβέλτα μην αργείς και φίλησέ με
στάσου λίγο κύτταζέ με, πάρ' ένα σκουπόξυλο και κυνήγησέ με

Απ' την πόρτα σου περνώ κι έριξα τα ζάρια, ένα φιλί σου ζήτησα και μου κανες παζάρια
απ' την πόρτα σου περνώ, μιλάς (;;) μ' ένα κορτάκια, τα ζάρια μου ξανάριξα και μου ρθανε ντορτάκια

στάσου .....

Απ' την πόρτα σου περνώ μανάρα μου τσακίστρα, τα μαλλιά σου χτένισες και τά κανες χωρίστρα
Απ' την πόρτα σου περνώ μου κάνεις την κορόϊδα, κι αμέσως το ανθίστηκα πως έχεις φάει σκόρδα

στάσου ....

Όποιος νομίζει ότι αυτός ο στίχος είναι χαρακτηριστικός για αδέσποτο μουρμούρικο, έχει όλο το δικαίωμα να το κάνει, εμένα όμως δεν μου φαίνεται πως είναι έτσι. Και εκτός από τη γνησιότητα, έλειψε εξόφθαλμα και ο χρόνος να χτενιστεί λιγάκι το στιχούργημα, να αποφευχθούν επαναλήψεις (μπανίζω) και άστοχα ταιριάγματα ομοιοκαταληξίας όπως κυττάζω – νυστάζω, ζάρια – παζάρια, κορόϊδα – σκόρδα. Εμφανέστατη είναι και η πρόθεση, και εδώ και σε σχεδόν όλα τα κομμάτια, εντυπωσιασμού με συσσώρευση ιδιωματισμών της μάγκικης γλώσσας που, σίγουρα, ο Μπέζος την ήξερε καλά. Όμως, το πιό πιθανό είναι να έβαλαν το χέρι τους και άλλοι από την παρέα, ίσως ο Καμβύσης, ίσως ο Κυριακός, σίγουρα ο “Αμερικάνος” Τέντ με το “ρούφο” στην υπόγα, αφού φαίνεται ότι δεν βρισκόταν πρόχειρη κάποια λέξη να ομοιοκαταληκτεί με το κούφιο. Ή, μήπως, έχει κανείς να μας παραθέσει έστω ακόμα μία περίπτωση όπου το ταβάνι ενός χώρου καταγράφεται ως “Ρούφο”, αρχές 20ού ή τέλος 19ου;

Και κάτι ακόμα, πάρα πολύ σημαντικό: Υπάρχει ρεφραίν, που επαναλαμβάνεται μετά από κάθε στίχο. Ρεφραίν υπάρχει και στο “Τουμπελέκι”. Αυτό είναι κάτι παντελώς άγνωστο για τους λαϊκούς στιχοπλόκους / οργανοπαίκτες της εποχής.

Βέβαια, στο “Ήσουνα ξυπόλυτη” δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα. Έχει πολλούς στίχους που θυμίζουν αδέσποτο, ενώ τα περίεργα “ιπποκόμους” ή “αεροπόρους” θα μπορούσαμε να τα δεχτούμε, δεδομένης της εποχής. Παρεμφερή ισχύουν και για το “Κάηκε ένα σχολείο” (η μελωδία του είνα μάλιστα αποδεδειγμένα πολύ παλαιότερη, ίσως και ηλικίας αιώνων), ίσως και το “καλοκαιράκι” αλλά όχι π.χ. το τουμπελέκι, όπου ισχύουν περίπου αυτά του “από την πόρτα σου περνώ”.

Κανονικά, θα έπρεπε να δούμε και τα δέκα κομμάτια ως “πακέτο”, δηλαδή ως “παραγγελία από Αμερική”, την οποία εξετέλεσε μία ντόπια ομάδα με πρωτοστατούντα τον Μπέζο. Συνελέγησαν στίχοι, γράφτηκαν επιπλέον στίχοι όπου χρειαζόταν, βρέθηκαν μουσικές και κατάληξη το στούντιο του Περισσού. Περικλή, σου κάνω μία πρόταση: Να συμφωνήσω εγώ στο ότι η “παξιμαδοκλέφτρα”* μπορεί και να είναι γνήσιο αδέσποτο, και εσύ στο ότι το “από την πόρτα σου περνώ” και κάποια ακόμα, είναι “παραγγελία επί μέτρω” (- “Κωστή, θέλω μάγκικα να κάνουν μπάμ, και στη μουσική και στο στίχο, ξέρεις τώρα εσύ!...”).

*: Υπάρχει τραγούδι “Τρελή μου παξιμαδοκλέφτρα”, του Γιώργου Καρρά, μάλλον το 1928 (sealabs) που πρέπει να σημείωσε μεγάλη επιτυχία αφού ηχογραφείται 4 (!) φορές, με τους Γιώργο Σαβαρή, Νταλγκά, Γιώργο Βιδάλη και Κώστα Κοντόπουλο. Άλλη μελωδία, άλλοι στίχοι αλλά ο τίτλος έμεινε!

pepe
28.01.2013, 21:40
Νίκο, ευχαριστώ πολύ για όλες τις πληροφορίες περί Κωστή / Μπέζου.


Περικλή, σου κάνω μία πρόταση: Να συμφωνήσω εγώ στο ότι η “παξιμαδοκλέφτρα”* μπορεί και να είναι γνήσιο αδέσποτο, και εσύ στο ότι το “από την πόρτα σου περνώ” και κάποια ακόμα, είναι “παραγγελία επί μέτρω” (- “Κωστή, θέλω μάγκικα να κάνουν μπάμ, και στη μουσική και στο στίχο, ξέρεις τώρα εσύ!...”).

????
Ότι το «Από την πόρτα σου περνώ» είναι "φτιαχτό" το δέχομαι και τζάμπα!!

Θα μπορούσε να ισχύει το ίδιο και για το «Αδυνάτησα ο καημένος», και ακόμη πιθανότερα για το «Η φυλακή είναι σχολείο». Για όλα μαζί όμως, δε νομίζω. Το να ήταν και τα δέκα μια συνολική παραγγελία δε σημαίνει ότι δημιουργήθηκαν με τον ίδιο τρόπο όλα.

Το θέμα είναι ενδιαφέρον και θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε επί μακρόν, αλλά θα πρέπει να το κάνουμε σε άλλη σελίδα. Προς το παρόν έχω να πω κάτι που δεν έχουμε σκεφτεί, και αν κανείς το σκέφτηκε δεν το έχει πει μέχρι τώρα ή εγώ δεν το πρόσεξα:

Η κινητικότητα μουσικών θεμάτων και στίχων από τραγούδι σε τραγούδι, που στα μουρμούρικα και τα παραδοσιακά τη θεωρούμε κάτι φυσικό αλλά στα επώνυμα την καταδικάζουμε ως λογοκλοπή, φαίνεται πως παλιότερα υπήρχε με την ίδια φυσικότητα και σε επώνυμα τραγούδια, πριν η νομοθεσία περί πν. δικαιωμάτων αλλάξει ριζικά τον τρόπο σκέψης των δημιουργών.

--- Νέο μήνυμα προστέθηκε στις 21:40 ::: Το προηγούμενο μήνυμα δημοσιεύθηκε στις 21:11 ---

Για να ξέρουν όλοι για τι πράγμα μιλάμε:



Στην υπόγα (http://www.youtube.com/watch?v=i-sxRU7nnO0), Α. Κωστής, Τέντης, Τέντης
Ήσουνα ξυπόλητη, (http://www.youtube.com/watch?v=9EcPy-5Bdi0) Α. Κωστής, Τέντης, Α. Κωστής
Γιάννης Χασικλής (http://www.youtube.com/watch?v=iCwnXrKrNnE), Α. Κωστής, Ιωάννης Πρίμος, Ιωάννης Πρίμος
Κάηκε ένα σχολείο (http://www.youtube.com/watch?v=tLdR2IesDGs), Α. Κωστής, Τέντης, Α. Κωστής
Τούτο το καλοκαιράκι (http://www.youtube.com/watch?v=JkueWKY_n20), Α. Κωστής, Συγχρόνικ, Συγχρόνικ
Αδυνάτησα ο καημένος (http://www.youtube.com/watch?v=k_38FH4qTMo), Α. Κωστής, Συγχρόνικ, Συγχρόνικ
Τουμπελέκι – τουμπελέκι (http://www.youtube.com/watch?v=OI64a-YOXKk), Α. Κωστής, Συγχρόνικ, Συγχρόνικ
Η φυλακή είναι σχολείο (http://www.youtube.com/watch?v=9aqEFx70H98), Α. Κωστής, Δ. Σκόττι, Δ. Σκόττι
Από την πόρτα σου περνώ (http://www.youtube.com/watch?v=HLXl3ZwYtMk), Α. Κωστής, Δ. Σκόττι, Δ. Σκόττι
Με πιάσανε ζαλάδες (http://www.youtube.com/watch?v=iI0UYaSIvmQ), Α. Κωστής, Α. Κωστής, Α. Κωστής
Τρούμπα, οργανικό (http://www.youtube.com/watch?v=TC51-m78W1s), Α. Κωστής, Α. Κωστής
Ντερτιλήδικος χορός (http://www.youtube.com/watch?v=kPqWs0GJXu4), οργανικό, Α. Κωστής, Α. Κωστής

*: Υπάρχει τραγούδι “Τρελή μου παξιμαδοκλέφτρα”, του Γιώργου Καρρά, μάλλον το 1928 (sealabs) που πρέπει να σημείωσε μεγάλη επιτυχία αφού ηχογραφείται 4 (!) φορές, με τους Γιώργο Σαβαρή, Νταλγκά, Γιώργο Βιδάλη και Κώστα Κοντόπουλο. Άλλη μελωδία, άλλοι στίχοι αλλά ο τίτλος έμεινε!
Πέπε: Το βρήκα μόνο με τον Γκολέ (http://www.youtube.com/watch?v=mi2WrE6P6jc).

Ευχαριστώ τον εξαιρετικό γιουτουμπίστα Πάνο Κωνσταντόπουλο.

Νίκος Πολίτης
28.01.2013, 23:06
Η κινητικότητα μουσικών θεμάτων και στίχων από τραγούδι σε τραγούδι, που στα μουρμούρικα και τα παραδοσιακά τη θεωρούμε κάτι φυσικό αλλά στα επώνυμα την καταδικάζουμε ως λογοκλοπή, φαίνεται πως παλιότερα υπήρχε με την ίδια φυσικότητα και σε επώνυμα τραγούδια, πριν η νομοθεσία περί πν. δικαιωμάτων αλλάξει ριζικά τον τρόπο σκέψης των δημιουργών.
Πολύ σωστά. Αλλά είχε ήδη αλλάξει ο τρόπος σκέψης: Ο Δημητριάδης αναγκάστηκε να “εφεύρει” τους Κωστή, Τέντη, Συγχρόνικ και Σκόττι ακριβώς γιατί ήταν από τον αμερικανικό (και τον ελληνικό!) νόμο υποχρεωμένος να παρουσιάσει “πρωτότυπα” κομμάτια, που δεν είχαν μέχρι τότε κατοχυρωθεί από κανέναν, ή να κάνει συμφωνίες με έναν που είχε ήδη κάτι κατοχυρώσει (Πρίμο). Μου έρχεται πάντως πολύ δύσκολο να θεωρήσω “γνήσια” παραγωγή στίχου (δηλαδή που ακολουθεί τους παραδεδεγμένους κανόνες) οτιδήποτε μπήκε στο πακέτο αυτό, που δημιουργήθηκε εξ αρχής για να περιλάβει παραγγελίες με συγκεκριμένες προδιαγραφές, κάτι που κανένας στιχουργός λαϊκός δεν μπορεί να κάνει, ακόμα και αν τις προδιαγραφές τις έχει συντάξει ο ίδιος.



Μπράβο για τη χαμαλήδικη δουλειά της εντόπισης από το γτ, εξαιρετική!

την "τρελή μου παξιμαδοκλέφτρα" θα τη βρείς στο σήλαμπς

pepe
28.01.2013, 23:53
Μπερδεύτηκα... Δηλαδή αν κάποιο τραγούδι δεν ήταν πρωτότυπο, η τσιμπίδα θα κυνηγούσε τον ανύπαρκτο Συγχρονίκ; Και ύστερα, πόσο ανύπαρκτος ήταν, αφού εισέπραττε δκαιώματα;
Πάντως ο Α. Κωστής όχι απλώς ανύπαρκτος δεν ήταν, τουναντίον ήταν τουλάχιστον δύο πρόσωπα. Με κανένα τρόπο δεν είναι του ίδιου ανθρώπου οι φωνές στα 8 τραγούδια.

ΣΤΑΥΡΟΣ Κ
29.01.2013, 00:26
Και ομως ειναι ο ιδιος ,απλα ο Μπεζος ειχε την ικανοτητα να αλλαζει την φωνη του.Αυτο που λεγεται οτι ειναι ο Δημητριαδης στις μισες μονο ως αστειο μπορω να το λαβω.
Το φαινομενο αυτο ο Μπεζος το κανει οχι μονο στα Victor οπου εμφανιζεται σαν Κωστης αλλα και στις υοπολοιπες ελληνικες εταιρειε ς που ηχογραφησε λιγα τραγουδια με την φωνη του.Επισης πολλες φορες αυτο εχει να κανει και με τον ηχοληπτη.Πολλα απο τα τραγουδια που λεμε στην Victor ειδικα αυτα που ειναι Κ.Κωστης ειναι ενα χρονο αργοτερα κμε διαφορετικο ηχοληπτη .Τα πρωτα τα ηχογραφει στην σειρα CG στις 20-5-30 και με ηχοληπτη τον Ε.GOWER ενώ τα υπολοιπα στην σειρα 2W στις 21 και 22-5-1931 με ηχοληπτη τον A.D LAWRENCE.
Ο Δημητριαδης ως υπεθυνος της σειρας και ανθρωπος των εταιρειων βρηκε ευκαιρια να επωφεληθει δικαιωματα και συνθεσεις αδεσποτες ,δεν λεω σημαντικος και πανεξυπνος παραγωγος αλλα εκανε καταχρηση αυτης της εξουσιας του ,αφου σαν τραγουδιστη εγω προσωπικα θα τον χαρακτηριζα ασημαντο μπροστα στα ιερα τερατα της εποχης ,παρολα αυτα εχει δισκογραφια ,σχεδον ισαριθμη με αυτη της Παπαγκικας,ενω ισως θα πρεπε στην θεση αυτων των ηχογραφησεων να υπαρχουν πολλοι ακομη σπουδαιοι μουσικοι.Παρολα αυτα το εργο που εκανε στην Ελλαδα μεταξυ 1930-31 ειναι σημαντικη υποθεση.

Νίκος Πολίτης
29.01.2013, 11:29
Συμφωνώ απόλυτα με τον Σταύρο: Ο Κουνάδης λανθασμένα θεωρεί ότι η άλλη φωνή είναι ο Δημητριάδης. Όμως, όπως και ο Σταύρος έχει πει νωρίτερα, διατηρώ το σεβασμό μου στον Κουνάδη για το υπόλοιπο κομμάτι της έρευνάς του. Όσο για τον Τ. Δημητριάδη, κακά είν' τα ψέμματα, γλυκό είναι το παραδάκι και, άμα σε δέχονται, στέκεσαι μπροστά στο μικρόφωνο και ηχογραφείς χωρίς δεύτερη κουβέντα. Και η ωφέλειά του από δικαιώματα μουσικής και στίχου δεν περιορίζεται μόνο σε αδέσποτες μελωδίες και στίχους, εδώ έχουμε και αποδεδειγμένα προσωπικές δημιουργίες του Μπέζου ή κάποιου άλλου, τμηματικά τουλάχιστον. Τέλος πάντων....


Αλήθεια, Σταύρο, υπάρχει περίπτωση να μάθουμε ποτέ ποιοί ήταν, κατά κόσμον, οι Συγχρόνικ και Σκόττι;

ΣΤΑΥΡΟΣ Κ
30.01.2013, 00:39
Για το Σκόττι δεν ειμαι σιγουρος .Επίσης έχω ακουσει χωρις να το έχω δει οτι στις Καρτέλες των κομματιών αυτών στην αεπι κάποια ποσοστά ελάμβανε και ο Κώστας Σκαρβέλης.
Οι συχρονίξ εικάζω οτί ειναι το συγκρότημα του Μπέζου ,δηλαδή ο Μπέζος με τον Χρήστο τον Μνηματίδη στις κιθάρες .
Πάντως ο Μπέζος εκτός απο μεγάλη φωνή υπήρξε και τρομερός κιθαρίστας και αυτό το αποδυκνύει και εδώ

http://www.youtube.com/watch?v=n5DgfncKBZk

Νίκος Πολίτης
30.01.2013, 12:04
Πάντως ο Μπέζος εκτός απο μεγάλη φωνή υπήρξε και τρομερός κιθαρίστας και αυτό το αποδυκνύει και εδώ

http://www.youtube.com/watch?v=n5DgfncKBZk Ε, καλά!... Όμως, ο τύπος που ανέβασε το κομμάτι, μπέρδεψε τα ηχητικά με τις φωτογραφίες: αυτές που εμφανίζονται θα έπρεπε να συνοδεύουν το “Πάμε στη Χονολουλού”....



υ.γ. μήπως, τελικά, σε κάποιο / - α απ' τα κομμάτια, δεύτερη κιθάρα παίζει ο Σκαρβέλης;

ΣΤΑΥΡΟΣ Κ
30.01.2013, 21:50
Αυτο ειναι κατι που δεν θα το μαθουμε ποτε εκτος και αν αποκαλυφθουνε καποια στιγμη οι πρωτοτυπες καρτελες της his masters voice η οποιες φημολογειται οτι κρατουνται στα χερια καποιου συλλεκτη εδω και χρονια.Παντως δεν νομιζω να ειναι ο Σκαρβελης γιατι το στυλ του ειναι πολυ ευδιακριτο,εγω πιστευω οτι ειναι καποιος απο την ομαδα του Μπέζου ,ο Στύπας η ο Μνηματίδης η κάποιος άλλος.

Νίκος Πολίτης
30.01.2013, 22:11
Σωστά μεν, Σταύρο, αλλά ας μην παραβλέψουμε ότι και ο Σκαρβέλης, όπως και κάθε άλλος κιθαρίστας του πιό “παραδοσιακού” στίλ (Καρίπης, ακόμα και Περιστέρης αλλά αυτόν δεν θα τόλμαγαν) μπορεί να “δασκαλευτεί” από τον Μπέζο “να, έτσι θέλω να παίξεις σε αυτό το κομμάτι”. Και μάλλον δεν θα έλεγε όχι, λεφτά ήταν αυτά. Αλλά βεβαίως, μάλλον δεν θα το μάθουμε ποτέ.

ΣΤΑΥΡΟΣ Κ
31.01.2013, 09:07
Σύμφωνοι,αλλα νομιζω οτι ο Σκαρβελης δυσκολα θα συγκρατιοταν να μη βαλει το κατι παραπανω εδω ακουμε μια λιτη συνοδεία και γενικως μιλώντας για Σκαρβέλη μιλάμε για τον μεγαλυτερο κιθαριστα της ελληνικης δισκογραφιας ολων των εποχων,απο την άλλη σε αυτες τις ηχογραφήσεις που έγιναν για λογαριασμο της Victor από τους ηχολήπτες της his masters voice έπαιξε σε πολλα κιθάρα ο Καρίπης.Επίσης κάτι ακόμα που με κάνει να πιστεύω οτί η δεύτερη κιθάρα είναι συνεργάτης του Μπέζου είναι οτί οι διπλανές μήτρες με αυτές του Κωστή είναι κομμάτια με τα άσπρα πουλιά και συνήθως τραγουδιστή τον Δημητριάδη.Τα ίδια τραγούδια τον ίδιο καιρό τα ηχογράφησε ο Μπέζος και στην His masters voice με άλλους ερμηνευτές.

Νίκος Πολίτης
31.01.2013, 09:25
οι διπλανές μήτρες με αυτές του Κωστή είναι κομμάτια με τα άσπρα πουλιά και συνήθως τραγουδιστή τον Δημητριάδη.
Ε, αυτό ναι! Σοβαρότατο στοιχείο. Βάλε μας όμως, να ακούσουμε και τη Χονολουλού, που εγώ δεν ξέρω να ανεβάζω ή να ψάχνω στο γτ!

ΣΤΑΥΡΟΣ Κ
31.01.2013, 10:51
http://www.youtube.com/watch?v=DniVeqhsBD4

Πεντακαθαρο μιας και προέρχεται από το αρχείο της His master voice στην Αγγλία

Νίκος Πολίτης
31.01.2013, 11:38
Ωωωωω!!! εκπληκτικό. Ακούγεται πράγματι γιουκουλίλι!


Το “παναγία μου”, ακόμα εκπληκτικότερο...